SOLINKS

Wij hebben het zo slecht nog niet

Als jong uit een VVD-nest kwam ik in een gespreid bedje, toch trokken op den duur andere zaken mij aan. Zo kwam ik al vroeg met de studentenprotesten (vooral rond abortus) in Utrecht in aanraking en leidde ik in feite een dubbel even. Door de weeks strak in het pak, in het weekend sprong ik uit de band.

Het liep zoals het liep en zo’n 45 jaar geleden vertrok ik naar de Verenigde Staten om daar een Brits bedrijf op te zetten en te runnen. Maar ook daar kwam ik met de andere kant van de samenleving in aanraking en heb ik mijn handen uit de mouwen gestoken om te doen wat ik nodig vond: “Mensen die het nodig hebben helpen”.

In de jaren dat ik in de VS woonde had ik weinig contact met Nederland, las ook nauwelijks Nederlandse kranten en aangezien het nieuws in de VS voornamelijk over de VS gaat was in mijn ogen Nederland nog nauwelijks veranderd. Dat beeld veranderde plotsklaps toen ik in 2002 las over de moord op Pim Fortuin. Ik heb mij er toen in verdiept en vroeg mij af wat er met de verdraagzaamheid in Nederland was gebeurd. Toen besloot ik ook dat het tijd werd om terug te gaan.

Na wat omzwervingen kwam ik uiteindelijk in Almere terecht. Uit de nood geboren, maar inmiddels voel ik mij er thuis. Uiteindelijk werd ik afgekeurd met als vooruitzicht dat ik binnen enkele jaren in een verzorgingstehuis zal belanden vanwege mijn dementie.
In mijn tijd in Almere ben ik vrijwel direct betrokken geraakt bij het Voedsel Loket Almere en later bij Inloophuis “De Ruimte”. Ik heb daar gezien en zie daar nog steeds veel mensen met problemen. Maar mijn periode in de VS heeft mij geleerd dat wij het hier zo slecht nog niet hebben, maar ik zie het ook veranderen. Ik zie de zorg en de solidariteit in Nederland steeds verder afbrokkelen. En om dat een halt toe te roepen vind ik dat er op links samengewerkt moet worden; om een gezamenlijk front te maken tegen die verdere afbrokkeling.