SOLINKS

Waar maak ik mij eigenlijk druk om?

Tja, dat vraag ik mij regelmatig af. Ik ben gelukkig getrouwd, met pensioen en krijg inmiddels ook AOW en ben, op wat overgewicht na, ook nog gezond. Ik zou een rustig en tevreden leven kunnen leiden. Maar toch lukt het mij niet. Ik wind mij op!

En het vervelende is hoe ouder ik word hoe meer ik mij opwind. Hoe komt dat toch, waarom kan ik die laatste 20 – 25 jaar van mijn aards bestaan niet gewoon genieten van wat er allemaal (nog) mogelijk is?

De optimist in mij bekijkt de wereld in oplossingen, de pessimist ziet de problemen. Meestal zijn deze twee in evenwicht. Soms slaat de balans door, als dat bij kleine persoonlijke problemen gebeurt dan is het evenwicht vaak snel hersteld. Sinds maart 2015 heeft de pessimist echter vaak de overhand en niet omdat ik geen oplossing zie maar omdat ik er niet in slaag om anderen van die (of zelfs van de noodzaak van een) oplossing te overtuigen.

Wat is er in 2015 gebeurd waardoor de pessimist de overhand kreeg? Eigenlijk niets belangrijks, de PvdA verloor veel steun en dat werd niet gecompenseerd door winst bij de andere linkse partijen. Wat maakt dat uit zult u zeggen het is maar politiek! Dat gaat altijd in golven. Het zal wel weer veranderen.

Dat klopt. Maar er was meer, dat had weliswaar eerder bij mij niet tot grote ongerustheid geleid, maar door de combinatie ging op dat moment kennelijk de knop om.

De opkomst van ISIS, het groeiende verschil tussen arm en rijk in de wereld en het toenemende “ik-denken” in de Westerse wereld. Al die factoren, gecombineerd met het linkse verlies, zorgden er voor dat mijn bezorgdheid de overhand kreeg en dat ik een poging wilde doen om een oplossing te vinden.

Vanuit mijn “linkse” achtergrond (zonder dat ik lid ben van een partij) was de oplossing eenvoudig: zorg dat de linkse politiek gaat samenwerken en duidelijkheid schept. Hierdoor moeten mensen weer gaan kiezen voor een samenleving waarin men rekening houdt met elkaar, waar eerlijker wordt gedeeld en waarin de mens, een kuddedier, weer op de eerste plaats komt.

Nog steeds zou ik er voor kunnen kiezen om mij er niets van aan te trekken en gewoon door te gaan met leven. Ik kan dat echter niet omdat ik wil dat mijn kinderen straks ook met tevredenheid terug kunnen kijken op een lang, gezond en redelijk rustig leven met af en toe wat probleempjes maar vooral met veel geluk.

En de pessimist in mij zegt dat het echt fout gaat als wij op deze manier doorgaan. Dat het verkeerd afloopt en ook in ons deel van Europa de onrust (of erger) zal toeslaan. Daarom heb ik de optimist ingeschakeld om met een mogelijke oplossing te komen en doe ik mijn stinkende best om anderen van de noodzaak en van een oplossing te overtuigen!

Toen ik vanmorgen mijn kleinkind naar school bracht, het zonnetje scheen en lachende kinderen, realiseerde ik mij nog eens in wat voor een gelukkig en rijk land wij leven. Natuurlijk zijn er soms en voor sommigen problemen, die vallen echter in het niet bij wat er elders in de wereld gebeurt. Laten wij er voor zorgen dat wij het zo houden en dat anderen ook in onze welvaart kunnen delen. Het kan maar dan moeten wij wel allemaal mee doen.

Wilt u ook een goede toekomst voor uw (klein)kinderen? Like ons op FB.